Vakmanschap

Ze zijn er eindelijk

de schilders

om bij mij de buitenboel

te doen

nadat ik weken heb

toegekeken hoe

ze bij de buren op

de rest van het complexje

de boel weer keurig

in de lak zetten

terwijl ik een woordje

met ze wissel

kijk ik hoe de één

bijna achteloos

het schuurpapiertje

langs de verf haalt

geen beweging teveel

en toch netjes

opgeschuurd

de ander met dezelfde

routine zijn kwast

vlot van verf voorziet

en die volstrekt trefzeker

in één strakke beweging

op het kozijn aanbrengt

ik wil direct bij ze

in de leer

hebberig word ik ervan

ik wil dat ook kunnen

in plaats van mijn eindeloos

geklungel en gesmeer

verf overal, zelfs

met de roller

want dat met die kwast

dat zal ik wel nooit leren

al weet ik inmiddels

heel goed in theorie

hoe het moet

de beelden komen terug

van al die pogingen

tot zelf doen

vooral die van veertien jaar

geleden, in mijn nieuwe

oude huisje

uren schuren

op de structuurverf op

verwarmingsbuizen en zelfs

houtwerk

 (ik zie nu wéér

 een advertentie

die het aanprijst –

alsjeblieft, doe het niet

tenzij je van stofnesten houdt

en na jou de zondvloed komt –

die het er overigens ook nooit

meer af zal wassen)

schuren schuren

te weinig hulp

net na een operatie

waarbij ik definitief zo ongeveer

een kwart van de kracht

in mijn rechterarm verloor

terwijl ik er nu

weer aan denk

voel ik spanning uit die

arm en schouder

wegtrekken

jarenlange overbelasting

door zelf doen

weg

ik kijk naar het

strakke resultaat van

het werk van deze

mannen, die ontspannen

onder elkaar converserend

in een onverstaanbaar dialect

onverstoorbaar

hun werk voortzetten

en ik vraag me af

in goede gemoede

waarom er niet veel meer mensen

schilder worden

wat is er mooier dan

zo vakkundig je handwerk

te kunnen doen

en zo direct een

mooi eindresultaat te boeken

kom daar maar eens om

in een kantoorbaan

zwaar ondergewaardeerd

wat mij betreft

dat handmatige

vakwerk

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.