Pulp fictie

Herfst lijkt wel

een beetje op

mediteren

al dat blad dat afvalt

verdort of tot een

natte pulp verwordt

die de grond voedt

waaruit later, maanden later

planten en bloemen weer

opgroeien

maar tot die tijd

wordt het steeds kaler

en leger

blijven alleen de

staketsels staan

als een lege kapstok

in de mistigheid en

de kou

wordt dan alles

stil, stiller, stilst

een stilte die

alleen maar luider

klinkt als

een vogel zich even

doet horen

of een vliegtuig

een stilte waarin alles

in potentie aanwezig is

in rust zich

voedend aan

ja, aan wat eigenlijk

tot dat moment

waarop zich weer

van alles begint

te roeren en

ontkiemen

zoals mijn gedachten

vanuit de stilte

van de meditatie

vanzelf weer

hun kopjes opsteken

doorheen de pulp van

neergedwarreld oud

gedachtengoed dat

zijn tijd heeft gehad en

tot compost verworden

iets nieuws voedt dat

op zijn tijd hetzelfde lot

beschoren is

weer neer te dwarrelen in

de stilte en tot

voeding te worden

enzovoorts enzovoorts

immers, de winter

komt en gaat

en ik zit ook niet

24/7 in stilte

die voedingsbron die

wel altijd daar

maar niet aldoor

bereikbaar blijkt

ook de winter is

in voorjaar, zomer, herfst

nooit afwezig

slechts tijdelijk

buiten bereik

van onze menselijke

vermogens

dat te bevroeden

daarin schuilt wel

vertrouwen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *